Το πιο σοβαρό υποκείμενο νόσημα, ο φόβος

Όσο «Μένουμε σπίτι», η τηλεόραση είναι στο φουλ, διαρκώς ενημερώνει για κρούσματα, θανάτους, απαγορεύσεις… Σπέρνει, παράλληλα με τις οδηγίες προφύλαξης, και το φόβο. Η αγωνία για την προφύλαξη της οικογένειας, των παιδιών και των γονιών, των φίλων και συναγωνιστών μας, συναντά το φόβο της απόλυσης, του μειωμένου μεροκάματου, τις ελλείψεις της δημόσιας υγείας. 

Απέναντι στην αγωνία για την Υγεία του λαού μας και για την καθημερινή επιβίωση, αναπτύσσουμε τα δικά μας «αντισώματα». Μέσα από το εργατικό, λαϊκό κίνημα, μέσα από το ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα, την ΟΓΕ, δυναμώνουμε τη φωνή μας. Προφυλασσόμαστε με τα αναγκαία μέτρα, γιατί κανείς και καμιά δεν περισσεύει. Ο σημερινός αγώνας, αλλά και ο αγώνας της επόμενης μέρας, μας χρειάζεται όλες και όλους.  Είμαστε, όμως, και στην πρώτη γραμμή του αγώνα για να μην μπουν σε καραντίνα τα δικαιώματά μας. Δε σταματάμε λεπτό τον αγώνα για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους και όλες. Γιατί δε συμβιβαζόμαστε να λογαριάζεται η υγεία, από ΕΕ και τις κυβερνήσεις, ως «κόστος» για το κράτος και την εργοδοσία, ως πηγή κέρδους για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Με αίσθημα ευθύνης σηκώσαμε τις πικέτες μας έξω από τα νοσοκομεία, τα Κέντρα Υγείας και τις Τοπικές Μονάδες Υγείας στις γειτονιές. Συμπαρασταθήκαμε, χειροκροτήσαμε και ενώσαμε τη φωνή μας με τους γιατρούς, τις νοσοκόμες, τις καθαρίστριες, τις τραπεζοκόμους, όλους τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία, που με πενιχρά μέσα, δίνουν τη μάχη για να σώσουν τις δικές μας ζωές.

Όπλο μας είναι η αλληλεγγύη. Καμιά και κανένας να μη νοιώσει ότι είναι μόνη και μόνος! Όπως λέει ο ποιητής «Μέσα από τις δικές μας πληγές βλέπουμε τις πληγές των άλλων» . 

Εκφράζουμε αγωνιστικά την αλληλεγγύη μας στις γυναίκες που δουλεύουν στα νοσοκομεία, στα  εργοστάσια, στα super market, στα φαρμακεία, χωρίς τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, στις εργαζόμενες που δουλεύουν στην  24ωρη σκλαβιά της τηλεργασίας με την κάμερα του εργοδότη να τις παρακολουθεί λεπτό προς λεπτό. Είμαστε στο πλευρό των νέων που δουλεύουν delivery, ως courier στις μεγάλες εταιρίες ταχυμεταφορών.

Η σκέψη μας, τούτη τη δύσκολη ώρα, βρίσκεται κοντά στις άνεργες και τους ανέργους όλου του κόσμου, που απάνθρωπα βιώνουν την αναλγησία του εκμεταλλευτικού συστήματος.

Είμαστε στο πλευρό των αυτoαπασχολούμενων, που έβαλαν λουκέτο στην οικονομική δραστηριότητά τους και αγωνιούν για την επιβίωσή τους.

Σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές, αγκαλιάζουμε τις νέες γυναίκες που εγκυμονούν, που χρυσοπλήρωσαν τις εξετάσεις για τον προγεννητικό έλεγχο, αφού τα εξωτερικά ιατρεία των δημόσιων νοσοκομείων, μαιευτηρίων έχουν κλείσει και σήμερα ο κορονοϊός δοκιμάζει τις αντοχές τους.   

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους χιλιάδες πρόσφυγες, που οι άθλιες συνθήκες της καθημερινότητάς τους εγκυμονούν πολλαπλάσιους κινδύνους γι΄αυτούς και τα παιδιά τους.

Είμαστε μαζί με τις μάνες, που τα στρατευμένα τους παιδιά στοιβάζονται κατά δεκάδες στο θάλαμο χωρίς αποστάσεις προστασίας, χωρίς συνθήκες υγιεινής, χωρίς τα απαραίτητα αντισηπτικά. 

Εκφράζουμε, με συγκεκριμένες διεκδικήσεις, την αλληλεγγύη μας σε κάθε στρατευμένο που σηκώνει τη φωνή του και διεκδικεί, που αντιστέκεται στο ΝΑΤΟ και τις δολοφονικές αποστολές του. Σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές, οι μαχητές και μαχήτριες της δουλειάς και της ζωής κρατάμε ακόμα πιο ψηλά τη σημαία του αγώνα ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Σ’ αυτές τις στιγμές, καταλαβαίνουμε πως το πιο σοβαρό υποκείμενο νόσημα είναι ο φόβος και τον βάζουμε σε μόνιμη καραντίνα. Ανασκουμπωνόμαστε για τους αγώνες που έρχονται.

Γιατί όπως λέει ο Πέρσης ποιητής:

Το χειμώνα τα γυμνά κλαδιά που φαίνονται να κοιμούνται εργάζονται κρυφά προετοιμάζοντας την άνοιξή τους


Πέρσης ποιητής Τζελαλουντίν Ρουμί

Άρθρο της Μαιρήνης Στεφανίδη*

*Μαιρήνη Στεφανίδη,
μέλος της Επιτροπής Αλληλεγγύης για τα δικαιώματα των στρατευμένων, Αντιπρόεδρος της ΟΓΕ

Αναδημοσίευση από το https://www.alt.gr/